در سرم سودائی جانی بی زبان

             پرسه ای آغاز  کردیم  در  خیال

                       دل  به  یاد   آورد   ایام   وصال

                           ازجدائی یک دوسالی میگذشت

                                 یک دو سال ازعمر رفت و برنگشت

                                               دل  به  یاد  آورد  اول  بار  را

                                                        خاطرات   اولین   دیدار   را

                                                    آن  نظر  بازی  آن  اسرار  را

                                          آن دو چشم مست آهووار را

                           همچو رازی مبهم وسر بسته بود

                    چون من از تکرار او هم خسته بود   

                               امد هم آشیان شد با من او

                              همنشین و هم زبان شد با من او

                                           دامنش شد خوابگاه خستگی

                                                  این  چنین  آغاز شد دلبستگی

                                               وای ازآن شب زنده داری تاسحر

                                         وای از آن عمری که با او شدبه سر

                                    آمد و  در  خلوتم  دمساز   شد

                               گفتگو ها  بین  ما  آغاز شد

                                 گفتمش درعشق پابرجاست دل

                                      گر گشائی چشم دل زیباست دل

                                               دل ز عشق روی تو حیران شده

                                                  در پی عشق تو  سرگردان  شده

                                                         گفت: در عشق  وفا دارم   بدان

                                                            من تو را بس دوست میدارم بدان

                                                        شوق وصلت را به سر دارم بدان

                                                چون توئی مخمور , خمارم  بدان

                                         گفتم:عشقت به دل افزون شده

                             دل ز  جادوی  رخت  افزون  شده

                               جز تو هریادی به دل مدفون شده

                                         عالم  از  زیبائیت  مجنون  شده

                                             بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

                                                  طعم بوسه ازسرم بردعقل وهوش

                                                              دیده  جز  بر  روی  او  بینا  نبود

                                                                همچو  عشق من هیچ گل زیبانبود

                                                            روزگار , اما  وفا  با  ما  نداشت

                                                  طاقت خوشبختی ما  را  نداشت

                                            پیش پای عشق ماسنگی نهاد

                                 بی گمان از مرگ ما  پروا  نداشت

                         با من دیوانه پیمان ساده بست

                             ساده ام آن عهدوپیمان راشکست

                                         بی خبر  پیمان یاری را گسست

                                               این خبر  ناگاه پشتم  را  شکست

                                                           آن  کبوتر  عاقبت  از  بند رست

                                                رفت  و با  دلدار  دیگر  عهد  بست

                                      باکه گویم او که هم خون من است

                              خصم جان و تشنه خون من است

                      بخت بد باین وصل  او قسمت نشد

                          این گدا را مشمول آن رحمت نشد

                              عاشقان راخوش دلی تقدیرنیست

                                      با  چنین  تقدیر  بد  تدبیر  نیست

                                               از غمش با دود و دم  همدم  شدم 

                                                        باده نوش غصه ی  او  من  شدم

                                                  مست و مخمور و خراب ازغم شدم

                                               ذره  ذره  آب  گشتم , کم  شدم

                                   عشق من ازمن گذشتی خوشگذر

                               بعد از این حتی تو  اسمم را مبر

                     خاطرات ام  را  تو  بیرون  کن ز سر

                              دیشب از کف رفت  فردا  را  نگه

                                 آخر این  یک بار  از  من  بشنو  پند

                                              بر من  و  بر  روزگارم  دل  مبند

                                                عاشقی  را  دیر  فهمیدی  چه  زود

                                                           عشق دیرین گسسته تار و پود

                                              گر چه  آب  رفته  باز   آید   به   رود

                                         ماهی   بیچاره   اما   مرده  بود

                        بعد از این هم آشیانت هر که هست

              باش با  او  یاد  تو  ما را  بس است